Friday, 20 April 2012

Το Original Gangster Καλοκαίρι Μου


Τα δικά μου 80's είχαν κυλήσει με τα αναμενόμενα ακούσματα, μια τυπική εφηβεία της περιόδου με κλασικό ροκ και χέβι μέταλ. Το "Nevermind" θα κυκλοφορούσε μερικούς μήνες αργότερα, οπότε η αυγή των 90's στην πραγματικότητα δεν είχε χαράξει ακόμα κι ας ήταν Ιούλιος του 1991. Mόλις είχα τελειώσει το Πανεπιστήμιο. Όχι πλέον "φοιτητής" αλλά πολύ μακριά ακόμα από το "νοικοκύρης", στη χαραμάδα ανάμεσα στο "ροκάς" και στο "χίπστερ", εκείνο το μεταιχμιακό καλοκαίρι είχα πάθει μία ψύχωση με τον Ice-T.

Είχα κατέβει στην Κρήτη για διακοπές, να κάνω παρέα στον κολλητό μου το Γιάννη. Συμφοιτητής ο Γιάννης, Κρητικός, από το Ηράκλειο, είχε πιάσει δουλειά για το καλοκαίρι σε εταιρεία ενοικιάσεως αυτοκινήτων στη Χερσόνησο. Τα βράδια τα πίναμε κυνηγώντας Βορειοευρωπαίες, τα πρωινά αυτός δούλευε κι εγώ άραζα στην παραλία για να στοχαστώ για το μέλλον μου και να δρομολογήσω τα επόμενα βήματα στη ζωή μου. Παπάρια. Το μόνο που έκανα όλο το καλοκαίρι, εκείνες τις νωχελικές ημέρες αραχτός στην παραλία, ήταν να ακούω non-stop το "Original Gangster" του Ice-T στο walkman μου.

Όχι ότι δεν είχα άλλες κασέτες μαζί μου, καμιά εικοσαριά είχα κουβαλήσει και είχε και ο Γιάννης άλλες τόσες. Για κάποιο λόγο όμως είχα κολλήσει με το "O.G." και δεν ήθελα να ακούσω τίποτα άλλο. Κάθε πρωί (τότε το θεωρούσα πρωί, αλλά σήμερα είναι η ώρα που τρώω το μεσημεριανό μου) ξυπνούσα, έφτιαχνα φραπέ, φορούσα μαγιό, κατέβαινα παραλία, άπλωνα πετσέτα, έβαζα ακουστικά και πατούσα το Play, με την ίδια πάντα κασέτα του Ice-T να παίζει. Την είχα μάθει απ' έξω. Πορωνόμουν με το καταιγιστικό funk του "New Jack Hustler", έβλεπα να κυλάνε μπροστά μου σαν σε ταινία οι σκηνές που περιέγραφαν οι ρίμες του "Bitches 2", στο "Straight Up Nigga" κρατιόμουν με το ζόρι να μη σηκωθώ και να αρχίσω να χορεύω γύρω-γύρω στην παραλία ανάμεσα στις γυμνόστηθες Ολλανδέζες. Και μετά τα πράγματα αγρίευαν: Το "Midnight" είχε τα ντραμς του "When The Levee Breaks" των Led Zeppelin και το riff του "Black Sabbath", το "Body Count" ήταν μια κολασμένη old school χαρντκοριά με την οποία η Ice-T μας πρωτοσύστησε το ομώνυμο ροκ project του, το "The Tower" ήταν χτισμένο γύρω από το μουσικό θέμα της ταινίας "Halloween" του John Carpenter. Το ένα τραγούδι ήταν καλύτερο από το άλλο, και όλα μαζί έδεναν τόσο τέλεια μεταξύ τους, που μόλις τελείωνε η Β' πλευρά της κασέτας το μόνο που ήθελα να κάνω ήταν να γυρίσω πλευρά και να ακούσω το άλμπουμ ξανά. Και ξανά. Και ξανά. Η κασέτα έλιωσε εκείνο το καλοκαίρι, κυριολεκτικά. Επιστρέφοντας στην Αθήνα αγόρασα το CD.

Δεν το έπαιζα wigger, δε ντυνόμουν σαν ράπερ, το 1991 δεν είχα καν δεύτερο ραπ άλμπουμ στη δισκοθήκη μου (οι Beastie Boys δε μετράνε, ήταν λευκοί), για 10 μέρες όμως εκείνο τον Ιούλιο ήμουν απόλυτα πεπεισμένος ότι το "Original Gangster" είναι το καλύτερο άλμπουμ όλων των εποχών. Kαι σήμερα, 4 ή 5 φορές το χρόνο που το ακούω, μερικές φορές το πιστεύω ακόμα.

 

Tuesday, 10 April 2012

5 Great Rockers You've Never Heard Of


You know what my favorite part of being a music geek is? It's discovering a great artist, or a great record, that nobody's ever heard of, and having an opportunity to inform the world of their greatness.

I've done it before on this blog too, I've raved about Laito Lychee and about Charlie Terrell, but since everyone loves lists, I think it's about time I put together a Top-5 of relatively unknown rock 'n' roll guys I love and wish the whole world loved too. So here it goes.



5. Barrence Whitfield
Wow! The guy's a real rock 'n' soul screamer in the Little Richard tradition and his band, The Savages, is SMOKING HOT. Check out any of his albums (personal favorite: "Ow! Ow! Ow!", 1987), and if you don't get up and dance, then most likely you're already dead.






4. Charlie Terrell
There's a whole blog post dedicated to this guy, so there's no point in repeating the same stuff. If you've never heard of him and you love rock, blues, Bob Dylan, Van Morrison, and all things southern, then you gotta check him out. I love Charlie, and you'll love him too.






3. J.D.Wilkes
This guy's the frontman for the Legendary Shack Shakers, the best punk blues band ever. On stage he's a lunatic, sort of like a cross between Iggy Pop and Jerry Lee Lewis, and his band will kick your ass. Bigtime. Their fourth album "Pandelirium" is one of the top-10 albums of the 21st century, real talk.






2. Mike Doughty
OK, now it's time to go all intellectual on your ass. Soul Coughing was an amazing band, but a bit too weird for mainstream tastes. Mike Doughty's ironic stage presence and strange storytelling made me fall in love with the band, and this particular song is still one of my all-time favorites, it makes me want to buy a set of bongos and write beat poetry:






1. Chuck E. Weiss
Chuck's not a guy, he's a novel waiting to be written, and a funny one too. I mean, come on man, what are the odds of the same person:

a. Playing the drums for Blues legends Lightnin' Hopkins, Muddy Waters, Willie Dixon and Howlin' Wolf, despite being white (and very Jewish),
b. Becoming young Tom Waits' best friend, and quite possibly his inspiration,
c. Being commemorated as the subject of a major pop hit, Rickie Lee Jones' "Chuck E.'s in Love" (1979, No. 4 on the Billboard Singles charts),
d. Hanging out with Johnny Depp and eventually becoming his business partner, and all this
e. Many years before releasing his first official album?

I had began writing the Chuck E. Weiss / Tom Waits / Rickie Lee Jones story (the three of them pictured above), but gave up because I can't possibly do a better job than this cat. So instead I'll just urge you to track down Chuck's three official albums, "Extremely Cool", "Old Souls & Wolf Tickets" and "23rd & Stout", and discover the man that could have been Tom Waits, if he hadn't chosen to become the real Lebowski instead.